dinsdag 09 augustus 2022

A Algemeen

Politieverhaal - ‘Ineens zag ik twee voeten uitsteken’

Agenten maken de meest uiteenlopende gebeurtenissen mee. Vandaag blikt brigadier Robin van bureau Wassenaar terug op de vermissing van een kindje, dat mogelijk weggelopen was van huis.

‘Deze vermissing speelde in een andere gemeente dan Wassenaar en de meldkamer vroeg ons om assistentie’, blikt Robin terug. Vanwege de vele slootjes in de omgeving van de woning werd opgeschaald. Robin: ‘Onderweg begrepen wij dat het om een kindje van 3 ging. We bereidden ons voor op wat we konden aantreffen’.

Terwijl duikers van de brandweer in het water zochten, gingen Robin en zijn collega naar de woning. ‘In de wijk waren overal buurtbewoners aan het zoeken. Iedereen was gespannen en had maar één doel: het kindje in goede gezondheid vinden’.

Ondanks dat de woning al vier keer zonder resultaat doorzocht was, maakten Robin en zijn collega nog een zoekslag in het huis. ‘Systematisch gingen we alle kamers door. In de woonkamer voegden opa’s, oma’s en andere familieleden zich ondertussen bij de ouders van het kindje. De sfeer was beladen, we voelden de spanning met de minuut toenemen’.

Robin sloot zich hiervan af en zocht verder in de schuur. ‘Onder de werkbank, helemaal in de hoek, zag ik ineens twee voetjes uitsteken. Toen ik bukte, keek ik recht in twee kraaloogjes. Het 3-jarige jochie zat ineen gekropen met een balletje in zijn hand. Zelfs toen ik hem aansprak, liet hij niets horen. Ik riep hem bij me en tilde hem op’.

Euforisch liet Robin via zijn portofoon aan de meldkamer en alle hulpverleners die aan het zoeken waren weten dat hij het kindje in goede gezondheid aangetroffen had. ‘Met het jochie op mijn arm liep ik naar buiten en riep ik het goede nieuws. Iedereen kwam naar me toe en ik droeg het kindje over aan zijn ouders’.

De ontlading was groot bij alle aanwezigen. De situatie liet ook Robin, vader van een jongen met dezelfde leeftijd als het jongetje dat vermist was – niet onberoerd. ‘Ik slikte mijn tranen weg en nam afscheid van het gezin. Trots reden we terug naar onze eigen wijk. Blij dat ons besluit om nog eens bij de woning te zoeken toch juist was!’