Na verkiezingen sluiten partijen in veel gemeenten een coalitieakkoord. Ook in Wassenaar worden daarin afspraken vastgelegd over wat men samen wil realiseren. Maar wie denkt dat daarmee alle politieke afwegingen vaststaan, vergist zich. Een groot deel van de voorstellen die later in de raad op tafel komen, staat niet letterlijk in dat akkoord.
En juist daar, zegt Ben Paulides, begint de werkelijke verantwoordelijkheid van een raadslid.
Als ondernemer leerde hij dat je nooit een handtekening zet onder iets wat je niet volledig hebt doordacht. Die houding heeft hij meegenomen naar het gemeentehuis. “Een afspraak is een afspraak,” zegt hij. “Maar wat niet is afgesproken, moet je zelfstandig beoordelen. Je zet geen handtekening onder iets alleen omdat de druk hoog is.”
In de praktijk ontstaat binnen een coalitie soms de verwachting dat voorstellen van het college automatisch worden gesteund. Dat zou de stabiliteit bevorderen. Maar volgens Democratische Liberalen Wassenaar betekent stabiliteit niet dat je kritiekloos instemt.
Onafhankelijke houding
“Je vertegenwoordigt inwoners,” aldus Paulides. “Niet een coalitiebelang. Als een voorstel inhoudelijk of financieel niet klopt, dan moet je dat durven zeggen. Ook als je daarmee alleen staat.”
Die onafhankelijke houding was de afgelopen periode zichtbaar. DLW stemde tegen de invoering van 30 km/u zonder harde garanties voor hulpdiensten en openbaar vervoer. De partij stemde ook tegen een overschrijding van twee miljoen euro in de Najaarsnota omdat daarvoor geen voorafgaande toestemming van de raad was gevraagd. En bij voorstellen rond woningtoewijzing koos DLW voor het principe van gelijke behandeling, ook toen daar geen meerderheid voor was.
Dat zijn geen lichte beslissingen. In een coalitie is de druk om mee te bewegen reëel. Maar volgens Paulides is juist daar bestuurlijke zorgvuldigheid nodig. “Samenwerken betekent niet dat je alles goedkeurt. Het betekent dat je kritisch meewerkt. Soms zeg je ja, soms zeg je nee. Beide horen bij verantwoordelijkheid.”
Voor DLW is lokaal bestuur geen wedstrijd tussen partijen, maar een gezamenlijke taak om zorgvuldig om te gaan met gemeenschapsgeld, bereikbaarheid, veiligheid en wonen. Dat vraagt bereidheid tot compromis, maar ook ruggengraat.
“Je kunt samenwerken zonder altijd bij het kruisje te tekenen,” zegt Paulides. “Sterker nog: door zelfstandig te blijven afwegen, houd je het bestuur scherp. Dat is niet tegenwerken, dat is je werk doen.”
In een tijd waarin vertrouwen in de politiek niet vanzelfsprekend is, ziet DLW die houding als essentieel. Niet om dwars te liggen, maar om te laten zien dat iedere stem in de raad een bewuste keuze is, en geen automatisme.
