Een tentoonstelling eindigt meestal wanneer de kunstwerken weer van de muren worden gehaald. Voor Roxsane Maxwell hoeft dat helemaal niet het einde te zijn. Haar expositie in Galerie in de Molen kreeg afgelopen zondag nog een vrolijk vervolg met de prijsuitreiking van de kleurwedstrijd rond haar eigenzinnige variant op Vermeers beroemde meesterwerk: Meisje met het IJsje. Germaine Cornet bleek volgens de jury de meest verrassende inzending te hebben gemaakt.
Wie Roxsane Maxwell tijdens de eerdere moeder-dochterexpositie in Galerie in de Molen ontmoette, zag niet alleen een kunstenaar die graag experimenteert met olieverf en mixed media. Ze is ook iemand die voortdurend zoekt naar mogelijkheden om mensen bij haar werk te betrekken.
Dat zal voor een deel te maken hebben met haar achtergrond in marketing en visuele communicatie. Kunst maken is voor haar niet uitsluitend iets wat in het atelier gebeurt en daarna aan een witte galeriemuur wordt gehangen. Ze wil dat er vervolgens iets gebeurt.
Een oude PR-wijsheid luidt: ‘Be Good and Tell It.’ Goed zijn in wat je doet, maar vervolgens ook zorgen dat mensen het ontdekken. Het lijkt Roxsane op het lijf geschreven.
Van parel naar ijsje
Tijdens de expositie Different Strokes for Different Folks, die in juni en begin juli in Galerie in de Molen te zien was, exposeerde Maxwell samen met haar moeder Orlande Claercks. Ook ontwierp zij tevens de opvallende affiche voor de tentoonstelling.
Roxsane trok onder meer de aandacht met haar interpretaties van Het Meisje met de Parel. Het wereldberoemde schilderij van Johannes Vermeer vormde het uitgangspunt, maar bij Maxwell mag er vervolgens best iets onverwachts gebeuren.
Zo ontstond Het Meisje met het IJsje: herkenbaar en tegelijkertijd brutaal eigentijds. Het klassieke meisje kijkt de beschouwer nog altijd aan, maar heeft haar zeventiende-eeuwse omgeving verruild voor een kleurrijke wereld vol verwijzingen naar deze tijd. En natuurlijk ontbreekt het ijsje niet.
Maxwell maakte er bovendien méér van dan alleen een kunstwerk.
Bezoekers van de expositie konden een speciale kleurplaat meenemen en daarmee hun eigen versie van het meisje creëren. Zo werden kunstliefhebbers voor even zelf kunstenaar. Aan de actie was bovendien een wedstrijd gekoppeld.
Kleuren tijdens een warme dag
Germaine Cornet was een van degenen die de uitnodiging aannam. Het moment waarop ze de kleurplaat maakte, herinnert ze zich nog goed.
Het was bloedheet.
„Ik ging toch nergens heen, dus ben ik er gewoon lekker voor gaan zitten”, vertelde ze tijdens de prijsuitreiking. Een toepasselijk moment voor een kunstwerk waarin een verkoelend ijsje zo’n prominente plaats inneemt.
Cornet had de oorspronkelijke werken van Maxwell tijdens de tentoonstelling gezien, maar koos nadrukkelijk voor een eigen aanpak. Ze keek bij het inkleuren niet opnieuw naar de exacte kleuren van het origineel.
Dat bleek een goede beslissing.
De jury bestond uit de vrouwelijke kunstenaars die aan de eerdere tentoonstelling hadden deelgenomen. Zij brachten ieder hun stem uit en zagen in het werk van Cornet een opvallende combinatie van krachtige en juist heel subtiele kleuren.
Juist andersom
Maxwell legt uit waarom de inzending eruit sprong.
„Ze heeft een heel interessant kleurenpalet gebruikt en er echt haar eigen draai aan gegeven.”
Vooral de manier waarop Cornet de kleurverdeling toepaste viel op. Rondom het meisje gebruikte ze stevige en intense kleuren, terwijl het meisje zelf veel zachter werd gehouden.
„Normaal geef je juist het onderwerp waarop je de aandacht wilt vestigen de meeste kleur”, vertelt Maxwell. „Zij heeft dat eigenlijk omgedraaid. En daardoor viel het meisje juist extra op.”
Ook de details werden door de jury gewaardeerd. Zo werd aandacht besteed aan de parel en aan de manier waarop kleuren daarin terugkomen.
„De kracht zit in de details, maar ook in het totaalbeeld”, concludeert Maxwell. „Dat heeft ze heel knap gedaan.”
Er waren meerdere sterke inzendingen, benadrukt ze, waardoor de keuze niet vanzelfsprekend was. Maar uiteindelijk was er binnen de jury duidelijke overeenstemming over de winnaar.
Cornet zelf bleek zich inderdaad te hebben laten inspireren door het krachtige kleurgebruik van Maxwell, maar wilde tegelijk dicht bij haar eigen idee blijven.
„En dat heb je gedaan”, reageerde Maxwell tijdens de uitreiking. „Op een heel leuke, eigenwijze manier.”
Kunst en communicatie
Dat interactieve element lijkt kenmerkend voor Roxsane Maxwell. Al in haar jeugd kwamen verschillende werelden bij elkaar. Kunst, muziek en dans speelden een belangrijke rol, maar ze ontdekte eveneens dat ze plezier beleefde aan organiseren, mensen enthousiasmeren en ideeën daadwerkelijk uitvoeren.
Het leidde uiteindelijk tot een combinatie die misschien ongebruikelijk lijkt, maar voor haar juist logisch is: kunstenaar én creative marketing strategist.
Ze studeerde onder meer Graphic Design aan ArtEZ, Visual Communication aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten en Communication Science aan de Vrije Universiteit Amsterdam.
Ook haar belangstelling voor Het Meisje met de Parel gaat verder terug. In 2023 maakte haar werk deel uit van de open call rond My Girl with a Pearl van het Mauritshuis. Ook in 2026 is een geanimeerd werk van haar in dat verband vermeld.
Haar mixed-mediawerken zijn rijk aan lagen. Verschillende technieken, beelden en materialen worden samengevoegd totdat een nieuw verhaal ontstaat. Zelf vat ze haar manier van denken mooi samen: “Art inspires. Inspiration motivates.”
De hoofdprijs
Bij een wedstrijd hoort uiteraard een prijs. Deelnemers mochten vooraf aangeven welke artprint van Maxwells werken zij het liefst zouden winnen.
Voor Germaine Cornet hoefde daar kennelijk niet lang over nagedacht te worden.
Zij koos voor Het Meisje met het IJsje.
En zo stond ze zondag opnieuw in Galerie in de Molen, ditmaal niet alleen als bezoeker maar als winnaar, met de kleurrijke artprint in haar handen.
Een aardig slot van een tentoonstelling die eigenlijk al lang afgelopen was.
Of misschien juist niet. Want dat is precies wat Roxsane Maxwell met haar werk lijkt te willen bereiken: dat een beeld na het eerste kijken nog even doorgaat. In het hoofd van de bezoeker, in een kleurplaat, in een gesprek – of uiteindelijk zelfs in een heel nieuw kunstwerk.
