In aanloop naar het jubileumconcert van het Van Wassenaer Orkest op 15 november stellen we verschillende orkestleden aan u voor. Wie zijn de mensen achter de instrumenten en wat betekent het orkest voor hen? Deze keer: cellist Stefan op de Beek (en zoon Jeroen):
Toen mijn oudste zoon op zijn vijfde vioolles kreeg, ging ik een viooltje voor hem huren. Ik dacht: kom, ik huur voor mezelf een cello. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou… best moeilijk, dus! Ik kreeg jarenlang les van Inger van Santen hier in Delft. In een orkest spelen leek me altijd al prachtig. Na tien jaar les tipte Inger me om het eens bij het Van Wassenaer Orkest te proberen.
Mijn eerste repetitie vergeet ik niet snel. Ik had me keurig voorbereid: vier pagina’s ingestudeerd. Wat ik niet wist, was dat onze dirigent Benjamin tijdens de eerste repetitie na een concert alvast het hele nieuwe programma ‘erdoorheen jast’. Na vijf minuten was ik dus door mijn voorbereiding heen!
Maar ik was meteen onder de indruk van alle klanken om me heen. Een orkest klinkt toch heel anders als je er middenin zit. Daar geniet ik nog steeds van.
Inmiddels speel ik bijna tien jaar mee en heb ik een hoop bijgeleerd. We werken steeds een halfjaar aan een programma, dus gelukkig is er tijd om ook de lastige noten in de vingers te krijgen. Onze aanvoerder Pierre helpt ons als celli daarbij: hij maakt oefenopnames van moeilijke passages. Die komen thuis goed van pas!
De laatste jaren speelt mijn oudste zoon Jeroen geregeld mee als invaller bij de tweede violen. Bijzonder om nu samen in hetzelfde orkest te zitten. En ja, ik ben best trots dat het hem een stuk makkelijker afgaat dan mij.
Al snel kwam ik ook in het bestuur terecht, als penningmeester. Naast de noten houd ik dus de centjes in de gaten en zoek ik via subsidies naar geld voor onze projecten.
Ik heb het erg naar mijn zin in dit gezellige orkest. Op naar de volgende tien jaar!
