Ver weg van Wassenaar, midden op de Atlantische Oceaan, komt de eindstreep langzaam in zicht voor oceaanroeier Mark Slats en zijn teammaten van roeiteam Kiwi Fondue. In twee recente updates schetst hij een indringend beeld van het leven aan boord tijdens The World’s Toughest Row: de hoop die groeit nu er minder dan duizend kilometer resteert, en de fysieke tol na ruim tweeduizend zeemijlen op zee.
‘Ervaring helpt’
“Nog minder dan 1.000 kilometer te gaan,” laat Slats op 9 januari weten. Een korte mededeling, maar beladen met betekenis. Na weken van roeien, slapen en eten in een eindeloze cadans lonkt de finish. Samen met Team KiwiFondue roeit hij niet alleen om de overkant te halen, maar vooral voor het Prinses Máxima Centrum. Met iedere slag vragen zij aandacht en steun voor kinderen met kanker en hun families. De boodschap is helder: wie wil helpen, kan bijdragen.
Een dag eerder, op 8 januari, klonk een ander accent. Slats deelde een eerlijke ‘lichamelijke tussenbalans’ na 2.088 zeemijlen. Oceaanroeien, zo schrijft hij, is onverbiddelijk voor het lichaam. Urenlang trekken aan de riemen. Een hoge luchtvochtigheid. Continu bewegen op een boot die nooit echt stil ligt. Schouders, rug en handen worden tot het uiterste belast. Tegelijkertijd klinkt er nuchterheid door: ervaring helpt. Het lichaam past zich aan, leert omgaan met pijn en vermoeidheid, en vindt gaandeweg een nieuw evenwicht.
Die ervaring is geen toeval. Mark Slats behoort tot de absolute wereldtop van het oceaanroeien. Hij bezit het wereldrecord voor de snelste solo-oversteek én de snelste duo-oversteek van de Atlantische Oceaan. Opmerkelijk genoeg is zijn solotijd zelfs sneller dan die in duoverband. Zijn observaties over aanpassing en mentale veerkracht komen daarmee uit de praktijk van de absolute top.
Een race van extreme feiten
De persoonlijke ervaringen van Slats staan niet op zichzelf. The World’s Toughest Row geldt als een van de zwaarste uithoudingsraces ter wereld. Elk team maakt tijdens de race meer dan 1,5 miljoen roeislagen. Roeiers verbranden dagelijks meer dan 5.000 calorieën en verliezen gemiddeld ongeveer acht kilo lichaamsgewicht. Er is geen toilet aan boord; een emmer volstaat.
De omstandigheden zijn extreem. Golven kunnen oplopen tot zes meter hoogte, terwijl de temperaturen variëren van ongeveer 10 graden tijdens nachtelijke shifts aan het begin tot ruim boven de 30 graden met hoge luchtvochtigheid richting de finish. De Atlantische Oceaan is op het diepste punt 8,5 kilometer diep — een gedachte die nooit ver weg is.
De race kent indrukwekkende records en verhalen. Team Fortitude IV legde ooit 107,45 zeemijlen af in 24 uur. De snelste oversteek werd gerealiseerd door The Four Oarsmen, die de oceaan bedwongen in 29 dagen, 14 uur en 34 minuten. Tegelijk zijn er verhalen van puur doorzettingsvermogen, zoals solo-roeier Daryl Farmer, die in 2016 na 96 dagen aankwam in Antigua, waarvan hij bijna 1.200 mijl zonder roer roeide. En soms krijg je als team onderweg onverwacht bezoek, zoals team ‘Get Busy Rowing’ afgelopen week…
Dankbaarheid en focus
In zijn updates staat Slats ook nadrukkelijk stil bij de steun achter de schermen. Sponsoren, donateurs en supporters maken deze tocht mogelijk. Hun vertrouwen en betrokkenheid dragen het team door de zwaarste momenten heen.
Met nog minder dan 1.000 kilometer te gaan, is de finish in zicht, maar niets op zee is vanzelfsprekend. De komende dagen zullen beslissend zijn. Elke kilometer brengt de overkant dichterbij, maar vraagt opnieuw het uiterste. Vanuit Wassenaar wordt meegeleefd. Met bewondering, respect en de hoop op een veilige aankomst.
Bron: Facebook Mark Slats / The World’s Toughest Row
