Afgelopen week nam ik samen met welgeteld 10 collega’s afscheid als raadslid van de Wassenaarse gemeenteraad. Bij de start vier jaar geleden woonde ik net een jaar in Wassenaar. Geen betere manier om je dorp in sneltreinvaart te leren kennen dan als gemeenteraadslid. Je komt overal en praat met vele inwoners.
Wat mij betreft was het een bijzonder leerzame, interessante, voldoening gevende, bij tijd en wijlen frustrerende maar vooral ook hele leuke periode. Er waren vele memorabele momenten maar één stak er met kop en schouders boven uit: de bouw van Democracity op een mooie vrijdagmiddag, begin maart.
Ongeveer 25 leerlingen uit groep 8 van de Bloemcampschool stormden het gemeentehuis de Paauw binnen, alsof ze dit al jaren heel gewoon waren. Leerkrachten en ouders probeerden hen netjes richting de raadzaal te dirigeren en vooral bij te brengen om overal af te blijven.
Met name van de microfoons: ‘want die kunnen stuk’, zo werd hen meerdere malen bezworen. De microfoons zijn echter ook essentieel om het woord te kunnen voeren tijdens een raadsvergadering, die ze gaan houden, net zoals in het echt. Dus krijgen ze eerst les in spreken met versterking. Het gaat hen wonderwel goed af. Zonder schroom voeren ze het woord. Dat was met mij wel anders 4 jaar geleden
De bouw van Democracity is een project om kinderen te laten ontdekken hoe democratische besluitvorming werkt. Met elkaar gaan ze een stad bouwen met verschillende voorzieningen. Maar welke worden dat? De leerlingen deelden zich op in partijen en elke partij heeft zo haar speerpunten, die ze ter plekke met elkaar bepaalden. Zo vindt de ene partij een ziekenhuis heel belangrijk, de ander juist een supermarkt of een school. En wat te denken van een AZC?
Het idee is dat ze elkaar overtuigen van de noodzaak van de verschillende voorzieningen. Professioneel bepleiten ze hun keuze. Indringende vragen worden over en weer gesteld. Wat is de noodzaak van een huisartsenpost als er al een ziekenhuis is? Kunnen we dan niet veel beter een sporthal of een politiebureau bouwen?
Telkens wordt er gestemd en bij een meerderheid mag de voorziening geplaatst worden in een grote maquette in het midden van de raadszaal. Zo verreist er stad, waar het goed wonen is.
In nog geen 2 uur tijd ondervonden deze leerlingen hoe het werkt in de politiek, in een gemeenteraad en hoe je met verschillende denkbeelden maar met goed overleg samen iets moois kunt bouwen.
Na afloop denk ik: wat een waardevolle ervaring voor deze leerlingen maar ook voor mij. Ik zag democratie in z’n puurste vorm. Zonder dubbele agenda, zonder vriendjespolitiek, zonder belangenverstrengeling, zonder onderlinge vetes. Gewoon samen bepalen: ‘wat vinden wij het beste voor onze stad of dorp’.
Hopelijk zijn deze leerlingen allemaal gemeenteraadsleden in de dop. Hopelijk wordt het de komende raadsperiode net zo constructief. Van de zijlijn of wellicht als commissielid zal ik het blijven volgen want door die afgelopen 4 jaar als raadslid ben ik met hart en ziel verknocht geraakt aan Wassenaar in al haar bijzondere facetten.
