Verscholen naast villa Maarheeze en achter de Indonesische school ligt Villa Sijthoff. Hier wonen sinds het uitbreken van de oorlog Oekraïense vluchtelingen.
Een hartverscheurende beslissing
Ook Anastasiia Komisar (17) en haar moeder wonen hier. Samen bewonen ze één kamer. Vier jaar geleden vluchtten zij aan het begin van de oorlog uit de Oekraïne. Het was een hartverscheurende beslissing om te vertrekken, want haar vader en broer mochten het land niet uit. Zij moesten beschikbaar blijven voor actieve inzet in het leger. Ook oma bleef achter. “Het is heel moeilijk , in het bijzonder voor mijn moeder,” vertelt Anastasiia, “zij moest haar man, zoon en moeder achterlaten. En ook ik mis ze iedere dag.”
Gelukkig kunnen moeder en dochter wel geregeld telefonisch contact hebben met hun familie. Dat kunnen lang niet alle vluchtelingen, want veel Oekraïners hebben geen internet, of vechten aan het front.
Tot de oorlog uitbrak hadden Anastasiia en haar familie een goed leven in de Oekraïne. Haar ouders waren beiden advocaat en haar broer begon een studie aan de universiteit. Anastasiia was 13 en zou net naar de middelbare school gaan.
Met het uitbreken van de oorlog werd de situatie zo gevaarlijk, dat een in Wassenaar wonende tante hen voorstelde voor korte tijd naar Nederland te komen tot de situatie in hun vaderland zou verbeteren. Die korte tijd is inmiddels uitgelopen tot vier jaar en moeder en dochter kunnen nog steeds niet terug.
Heel erg dankbaar voor alle hulp
“Mijn moeder en ik vluchtten eerst per auto naar de grens van Roemenië, vandaar vlogen we via Boekarest naar Amsterdam. In Wassenaar zijn we bij mensen opgevangen. Daar had mijn tante voor gezorgd. We hadden niks meer. Ik had alleen het skipak, dat ik aanhad bij onze vlucht. Maar we zijn meteen geholpen. Het leven in Nederland is anders dan in Oekraïne”, vervolgt Anastasiia. “Maar één ding is hetzelfde. De mensen zijn open en altijd weer bereid om je te helpen. Daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor.”
De eerste tijd in Nederland was zwaar. Moeder en dochter spraken de taal niet . Anastasiia was gedwongen om in korte tijd zelfstandig te worden. Haar moeder vond werk en Anastasiia leerde de basis van de Nederlandse taal in het Oekraïne klasje in de Den Deylschool. Ook Anastasiia heeft naast haar school een baantje aan het strand gevonden, want de huur moet wel betaald kunnen worden.
HAVO-diploma
Omdat haar Nederlands niet goed genoeg was om naar de middelbare school te gaan, kreeg zij bijlessen van mevrouw Dietz, die haar belangeloos iedere dag bijwerkte. Tot haar grote vreugde mocht Anastasiia instromen in 3 HAVO van het Adelbert College. En dit jaar behaalde ze zelfs haar diploma. Wat een bijzondere prestatie!
Toekomstplannen
De toekomst blijft onzeker. De regels in de Oekraïne veranderen iedere dag. Zelfs het verlengen van een paspoort verloopt met veel obstakels. Anastasiia heeft in ieder geval een tijdelijke verblijfsvergunning in Nederland tot 2027. In die tijd wil ze graag haar VWO-diploma halen op het Adelbert, waar ze inmiddels veel vrienden heeft. Daarna wil ze civiele techniek gaan studeren. Zo hoopt ze na de oorlog te kunnen helpen aan de wederopbouw van Oekraïne.
“Maar het allerbelangrijkste vind ik het, dat wij als familie weer herenigd worden,” vult ze aan. “Al is het maar voor even. We missen elkaar zo ontzettend.”
Ellen Klaver-Asscheman
