Luister, dit mag je niemand vertellen…Van de week zat ik op het bankje op het Stadhoudersplein. Een heerlijke plek. Je hoeft er niets te doen want de voorstelling komt vanzelf voorbij. Mensen met boodschappentassen, mensen met haast, fietsers die nog nét even voor je langs willen en mensen die voor één pak melk naar de grote kruidenier gaan en met twee volle tassen terugkomen.
Dat laatste ken ik. Ik ga ook weleens voor één boodschap naar binnen. Kom ik thuis met zes dingen. Behalve dat ene waarvoor ik gekomen was.
Bikkie lag naast me. Ogen dicht, maar één oor recht overeind. Die hond mist minder dan menig gemeenteraadslid.
Aan het plein zit ook De Huiskamer van Pieter. Op dinsdag, woensdag en donderdag kun je daar binnenlopen voor een praatje en voor één euro krijg je heerlijke koffie. En als je geluk hebt cake of een tosti.
Pieter en ik kennen elkaar al jaren. Als ik naar binnen ga, weet ik één ding zeker: het eerste uur kom ik niet meer buiten. Er moet worden bijgepraat. Bikkie vindt dat prima, want in De Huiskamer geldt één belangrijke regel: De hond wordt niet vergeten.
Hij keek al hoopvol naar de deur. “Nee jongen. Vandaag niet.” Hij zuchtte.
Tenminste, ik denk dat het een zucht was. Bij Bikkie kan het ook betekenen: waardeloze beslissing, baas. Over een andere zucht zullen we het maar niet hebben!
Bookazine?
Terwijl ik daar zat keek ik naar de winkel naast die van Pieter. Een soort kringloop winkel. Toen dacht ik aan een woord dat ik laatst tegenkwam: Bookazine. Ik heb daar serieus over nagedacht. Is het een boek? Een tijdschrift? Een half boek en een half tijdschrift? Of een tijdschrift dat zich schaamt omdat het geen boek geworden is? Later las ik de uitleg: een premium lifestyle magazine in boekvorm.
Nou, zeg dan gewoon een dik tijdschrift. Maar blijkbaar mag dat tegenwoordig niet meer. Een folder heet een flyer. Uitverkoop is sale. Een aanbieding wordt een Super Deal. Een kindermenu een Kids Meal. Een vergadering een meeting en terugkoppeling heet feedback. En kippenvleugeltjes? Die bestaan niet meer. Dat zijn Chicken Wings. Alsof die kip in het Engels lekkerder smaakt.
Blader maar eens door een willekeurige reclamefolder en je krijgt gratis een cursus Engels: Power Shirt, Beauty Booster, Protein Drink, Face & Body, Creamy Drink.
Na drie bladzijden denk je dat je per ongeluk een folder van Heathrow Airport heb meegenomen.
De overheid kan er ook wat van
Het allermooiste vind ik onze overheid. Daar kunnen ze er werkelijk ook wat van. Ik kreeg laatst een A4’tje onder ogen. Eén simpel velletje papier. Na drie regels wist ik niet meer of ik een brief van de overheid of de gebruiksaanwijzing van een ruimteschip zat te lezen. Dialoogfase. Ontwikkelagenda. Uitgangspuntennotitie. Oplossingsrichting. Integrale toegang. Participatietraject.
Participatietraject!
Dat betekent volgens mij gewoon: We gaan eens met de mensen praten. Schrijf dat dan! Als de gemeente bedoelt dat ze eerst met inwoners gaat praten en daarna een plan maakt, schrijf dan: We gaan eerst met de inwoners praten en daarna maken we een plan. Klaar. Iedereen begrijpt het. Daar is taal toch voor bedoeld? Om elkaar te begrijpen. Niet om indruk op elkaar te maken.
Mijn vader zei vroeger: “Als iemand moeilijke woorden gebruikt terwijl het ook eenvoudig kan, moet je goed opletten. Misschien weet hij zelf ook niet precies wat hij bedoelt.” Hoe ouder ik word, hoe vaker ik denk: Die ouwe had gelijk.
Want een probleem is tegenwoordig een uitdaging.
Een plan is een strategische agenda.
Een gesprek wordt een dialoogsessie.
Een idee is een denkrichting.
En als niemand meer weet wat er moet gebeuren, beginnen we gewoon een verkenning. Dan kan er voorlopig niets misgaan.
Joris Driepinter
Weet u nog hoe eenvoudig het vroeger kon? Joris Driepinter. Drie glazen melk per dag.
Geen Whey Protein.
Geen Recovery Shake.
Geen Power Booster.
Gewoon melk. En Joris tilde er nog een olifant mee op ook. Of dat echt kon? Natuurlijk niet. Maar iedereen begreep de boodschap: Melk is goed voor je.
Klaar.
Geen QR-code. Geen app. Geen wachtwoord met twaalf tekens, een hoofdletter, twee cijfers en een leesteken. Gewoon: drink je melk op. Misschien zijn we onderweg vooral de eenvoud kwijtgeraakt. Alles moet moderner, internationaler en indrukwekkender klinken.
Een kapper wordt een Hair Studio.
Een sportschool een Fitness Center.
Een koffietentje een Coffee Experience.
En als ik straks op mijn bankje wil zitten, heet dat waarschijnlijk een:
Premium Relaxation Zone.
Ik keek om me heen. Mensen deden boodschappen. Een mevrouw at een ijsje, het drupte langs alle kanten naar beneden. Ja, het was die dag meer dan 30 graden! Twee mensen stonden een praatje te maken. Heel eenvoudig. En toch mooi.
Daar hebben we trouwens een prachtig Nederlands woord voor: gezellig.
Laat ze dát in Engeland maar eens vertalen.
Bikkie kwam overeind en keek naar De Huiskamer. “Ja, ja. We gaan.” Hij bleef kijken. “En nee, we gaan niet naar Pieter.” Toen blafte hij. Eén keer.
Niet Woof.
Niet Happy Bark.
Niet Premium Canine Communication.
Gewoon:
WAF!
Helder. Duidelijk. Geen woordenboek nodig.
Ik stond op. “Kom Bikkie. Misschien heeft Pieter nog koffie.” Hij liep onmiddellijk voor me uit. Die hond begrijpt Nederlands uitstekend.
En eerlijk gezegd…ik verstond die ene blaf beter dan de helft van de reclamefolders én menig A4’tje van de overheid.
En zo is ’t.
Sam Babbel
