Hij komt toch wel, hè?

Ik heb maar één zorg: komt Sinterklaas dit jaar wel uit Spanje weg? Na al die berichten over hitte, droogte en bosbranden zie ik hem daar zitten. Tabberd uit, mijter op de kapstok, voeten in een teiltje. Piet wappert met het grote boek. “Moeten we niet eens gaan inpakken, Sinterklaas?”

“Straks, jongen. Eerst even afkoelen. En kijk ondertussen of het paard nog water heeft.” Wij hadden hier intussen ook genoeg te bespreken. Te warm. Te droog. Toen het regende: te nat. En nu wordt het herfst en vinden we het alweer vroeg donker. Wij Nederlanders hebben bijzonder weer. Het deugt vrijwel nooit.

Vroeger verlangden we maanden naar een vakantie in Spanje. We reden er twee dagen voor, stonden onderweg in de file en kwamen met stijve benen op een camping aan. Maar de zon scheen, dus we hadden het heerlijk. Nu het Spaanse weer hier af en toe op bezoek komt, willen we weten wanneer het weer vertrekt. Bij voorkeur vóór het slapengaan, want anders is de slaapkamer zo benauwd. En ’s avonds kregen we het allemaal nog eens opgediend. Hittegolven, droogte, noodweer. Je durfde bijna niet meer naar buiten om de geraniums water te geven. Voor je het wist, stond er iemand met een microfoon bij je tuinhek.

“Maakt u zich zorgen?”
“Ja. Mijn gieter lekt.”

Overigens, die bosbranden zijn natuurlijk verschrikkelijk. Je zult je huis maar moeten verlaten zonder te weten of je nog iets terugvindt. Dan klinkt ons gemopper over een verdord gazonnetje toch wat anders. Wij draaien de tuinslang dicht en gaan naar binnen. Een ander staat met een tas vol haastig verzamelde spullen naar de rook boven zijn dorp te kijken.

Je hoopt dat Sinterklaas voor die mensen ook iets kan betekenen. Al staat er dan misschien nergens meer een schoorsteen. Maar daarna moet hij deze kant op. Wij kijken naar hem uit. De kinderen vanwege de cadeautjes. De volwassenen omdat we eindelijk weer ergens gezellig ruzie over kunnen maken.
Over Piet. Over liedjes. Over suiker. Over pepernoten die al in de winkel liggen terwijl de tuinstoelen nog buiten staan.

Je moet als goedheiligman tegenwoordig behoorlijk stevig in je schoenen staan. Al zijn het dan pantoffels.
Ik stel me voor dat Piet voor vertrek nog even de Nederlandse kranten doorneemt.
“Er is weer discussie, Sinterklaas.”
“Waarover?”
“Dat moet ik nog lezen.”
“Leg maar bij de andere.”

Zelf heb ik vroeger als Piet scholen bezocht en huisbezoeken afgelegd. Daar kwam heel wat bij kijken. Je moest weten waar je werd verwacht, welke cadeautjes bij welk kind hoorden en vooral welke bijzonderheden de Sint beslist moest noemen. Dat laatste stond meestal op een briefje dat een moeder je haastig in de gang toestopte.
Wat mij bijbleef, waren die kindergezichten. Grote ogen. Gespannen wachten. Een handje dat voorzichtig het mijne pakte. En een kind dat ineens niet meer wist hoe het heette, terwijl het vijf minuten daarvoor nog boven iedereen uit had geschreeuwd.
Daar deed je het voor.

Natuurlijk ging er ook weleens iets mis. Een baard die niet wilde blijven zitten. Een kind dat iets herkende wat het beter niet had kunnen herkennen. Probeer maar eens plechtig te blijven als iemand roept: “Oma heeft precies zo’n tafelkleed!”
Toch kwam het altijd goed. Er werd gezongen, gelachen en uitgepakt. En ergens bleef een volwassene achter met een handvol cadeaupapier en de vraag van wie die ene losse batterij was.

De liedjes ken ik nog. Die zitten er na al die jaren stevig in. Al vraag ik me af wat een kind van tegenwoordig zich voorstelt bij twee kaatseballen in een net. Waarschijnlijk zoekt het naar de oplader.
En die roe kan rustig bij de gordijnen blijven. Mocht de Sint nog een passende terechtwijzing zoeken, dan weet ik wel iets. Een keer boodschappen doen voor iemand die slecht ter been is. Opa helpen met zijn telefoon. Of bij oma op bezoek gaan en dat toestel een halfuurtje in je zak houden.
Dat laatste zal voor sommigen een zware opgave zijn.
Ook het suikergoed moet tegenwoordig op zijn tellen passen. Straks zit er een bijsluiter bij de marsepein en moet je voor een tweede stukje banketletter eerst toestemming vragen.

Ik weet best dat je niet de hele zak in één avond moet leegeten. Maar ik zou toch vreemd opkijken als ik ’s morgens een winterpeen in mijn schoen vond, met een briefje erbij: Voor u. Het paard wilde hem niet.
En dan heb ik het nog niet eens over de verlanglijstjes. Vroeger kon een kind gelukkig zijn met een bal, een boek en iets van chocolade. Tegenwoordig moet Sint er soms eerst een elektronicazaak voor binnenlopen.
“Wilt u er een verzekering bij?”
“Nee,” zegt de Sint. “Ik hoop eigenlijk dat het tot volgend jaar meegaat.”

Voor ouders die ieder dubbeltje moeten omdraaien, is december trouwens lang niet altijd een zorgeloze maand. Een kinderwens is gauw opgeschreven. Het geld ervoor ligt daarmee nog niet op tafel. Ook daar mag best wat meer aandacht voor zijn, tussen alle aanbiedingen en feestelijke folders door.
Zelf zou ik de Sint vooral willen vragen iets mee te brengen waarvan we hier soms wat weinig op voorraad hebben: een beetje ontspanning. Geen vrachtwagen vol. Gewoon een handvol per huishouden.

Dat we samen kunnen lachen zonder eerst vast te stellen wie er bezwaar tegen heeft. Een liedje zingen zonder vergadering vooraf. En een banketletter delen zonder dat iemand onmiddellijk naar de voedingswaarde zoekt.
Laat die man eerst maar eens rustig aankomen. Geef hem een stoel, schenk iets warms in en laat de kinderen naar voren komen. Wij volwassenen kunnen best even wachten met onze meningen. De Sint heeft een lange reis achter de rug en waarschijnlijk nog zand in zijn schoenen.

Mijn schoen zet ik in ieder geval klaar. Met een wortel voor Ozosnel. En een briefje voor de Sint.
Beste Sinterklaas, cadeautjes hoeft u voor mij niet mee te nemen. Als u maar komt. We kunnen wel weer eens een avond gebruiken waarop we vol verwachting naar de deur kijken.

En mocht er toch nog een gevulde koek van Kaptein over zijn…
U weet mijn schoen te vinden.
Een hondenkoekje voor Bikkie mag er gerust bij. Het is ook al zo’n zoetekauw.
Van wie zou hij dat nou hebben?
Sam Babbel