Als puber dacht ik: “Mijn ouders begrijpen echt niets van het leven!” Ironie! Naarmate ik ouder word, ervaar ik steeds meer hoe ik op mijn ouders lijk. Dat gaat soms over kleine onbewuste dingen. Als mijn vader lang voor een stoplicht stond, begon hij met zijn vingers op het stuur van de Renault 12 te trommelen. Gisteren merk ik tot mijn schrik dat ik hetzelfde doe. In precies hetzelfde ritme! Geen Renault, wel een Ford.
Ik ben de oudste van een tweeling. Soms, als ik mijn broer hoor lachen denk ik: het is precies onze vader, als twee druppels water. Echt een kind van zijn vader.
Kapelaan Jansen gaat op bezoek in een hospice. Peter Celie zit rechtop in zijn bed. Hij zegt: “Kapelaan, wat nu? Ik heb altijd hard gewerkt. Gezond geleefd. Vorig jaar met pensioen. Dus mijn vrouw en ik dachten: Nu gaat het grote genieten beginnen. Met de caravan door Europa. Nee hoor. Ik heb net gehoord dat ik nog maar kort te leven heb. Dat ik er straks niet meer ben. Dat voelt zo raar. Kapelaan, wat nu?”
In vergelijkbare situaties hoor ik mensen vaak zeggen: “God is liefde. Ik ben niet bang voor wat hierna komt.” Dat is ook zo. God is liefde. Laten we dat vasthouden.
God is liefde. Is dit niet veel makkelijker om te geloven als er mensen om je heen zijn? Mensen die liefde geven? Mensen die echt luisteren naar jouw verdriet? Die niet meteen beginnen te zeggen: “Dat heb ik ook meegemaakt. Bij mij was het allemaal veel erger.” Of: “Heb je een second opinion gevraagd?” Als je echt luistert laat je het verdriet van de ander toe en praat je er niet overheen.
God is liefde. Zoveel makkelijker te geloven als mensen liefde geven. Mensen die echt een kind zijn van deze Vader, omdat uit hun doen en laten blijkt, dat God inderdaad liefde is.
Pastoor Rochus Franken
