Tijdens je slaap schijn je veel te dromen. Soms is een droom zo vreemd, dat je je na afloop de droom nog herinnert. Vorige week droomde ik dat mijn voordeurbel ging. Op de monitor van de voordeurcamera zie ik een kalende man. En hij zingt! “Heb je even voor mij? Maak wat tijd voor me vrij.” Dan: “Goede morgen pastoor, ik wil vrijwilliger worden bij de kerk.” “Een vrijwilliger is altijd welkom! Kom binnen! Maar wie bent u?” Nu wordt de kalende man kwaad. “Weet u niet wie Frans Bauer is?” Op dit moment schrik ik wakker en zit rechtop in mijn bed.
In een droom reageer je niet altijd op de juiste manier. Toen ik die ochtend aan mijn eerste kopje koffie zat dacht ik: “Dat is een vraag die je jezelf best kunt stellen. Wie ben je eigenlijk? Wat is je identiteit?” Ik denk dat onze samenleving daar drie antwoorden op geeft.
Sommigen zeggen: “Ik ben wat ik doe. Ik ben jurist. Ik ben verpleegkundige.”
Anderen zeggen: “Ik ben wat ik heb. Ik ben de eigenaar van een dure Mercedes. Ik ben moeder van zeven pubers die braaf hun huiswerk doen en uit zichzelf hun kamer opruimen. “ (Deze heb ik echt nog nooit gehoord.) Het derde antwoord: “Ik ben wat anderen over me zeggen. Ik ben een gezellige dikkerd. Ik ben een feestneus.”
Zijn deze antwoorden geen illusies? Ik ben wat ik doe? Ja, maar dat houdt ooit op. Je leefde voor je werk. Nu voel je je overbodig. Ik ben wat ik heb? Maar dat kan gestolen worden. Je kunt je dierbaren verliezen en je leven is kapot. Wat mensen over me zeggen? We weten allemaal hoe wispelturig mensen zijn.
En het antwoord van God? Hij zegt tegen iedere mens: “Jij bent mijn kind.
Ik ben trots op je. Ik hou onvoorwaardelijk van je.” Is dat het antwoord dat je geeft als iemand je vraagt ‘wie ben je eigenlijk’? Ik ben onvoorwaardelijk geliefd? Ik vind het mooier dan al die andere antwoorden.
Pastoor Rochus Franken
