Wie Galerie in de Molen binnenstapt, weet inmiddels dat achter de historische muren telkens weer iets nieuws valt te ontdekken. Sinds 8 augustus is dat opnieuw het geval. Kunstgroep Wassenaar presenteert deze maand het werk van vier nieuwe, of onlangs toegetreden, leden: Elize Roelofse, Germa Cornelissen, Jan van Luyn en Fred Busch.
Vier kunstenaars met ieder een heel eigen handschrift. Juist die verscheidenheid stond centraal tijdens de feestelijke opening, waar voorzitter Otto Altmann de aanwezigen welkom heette.
„Uw aanwezigheid maakt deze middag bijzonder en laat zien dat kunst mensen samenbrengt”, begon Altmann. Hij sprak zijn trots uit over de komst van de vier kunstenaars. Niet alleen omdat de vereniging daarmee groeit, maar vooral vanwege hetgeen zij meebrengen.
„Een kunstenaarsvereniging groeit niet alleen in aantal, maar vooral door nieuwe ideeën, nieuwe technieken en nieuwe manieren van kijken. De komst van deze vier kunstenaars verrijkt onze Kunstgroep Wassenaar en draagt bij aan een omgeving waarin we elkaar blijven inspireren en uitdagen.”
Een treffende omschrijving van een expositie waarin vier heel verschillende artistieke werelden bij elkaar komen.
Elize Roelofse: hoop in kleur en beweging
Elize Roelofse was wegens verblijf in het buitenland niet bij de opening aanwezig, maar haar werk spreekt in Galerie in de Molen voor haar.
We maakten al eerder kennis met haar kunstenaarschap. Eliza is een beeldend kunstenaar werkzaam binnen het het abstract realisme.
Zij zoekt in haar werk naar kleur, beweging en vooral naar de positieve krachten die mensen in het leven verder kunnen brengen. Haar werk ontstaat niet uitsluitend vanuit wat zij ziet, maar vooral vanuit wat zij ervaart.
Hoop speelt daarin een belangrijke rol. Niet als iets oppervlakkigs of vanzelfsprekends, maar juist als tegenwicht wanneer het leven minder licht is. Kleur wordt bij Roelofse daarmee meer dan een visueel middel. Het kan energie, beweging en emotie overbrengen.
Haar werk is geworteld in haar Zuid-Afrikaanse achtergrond. In een verstilde beeldtaal keren thema’s als veerkracht , hoop en verbondenheid steeds terug.
Haar werk nodigt uit om wat langer te kijken en zelf te ontdekken wat kleuren en vormen teweegbrengen.
Germa Cornelissen: het licht als medespeler
Ook Germa Cornelissen kwam al eerder in deze kolommen aan het woord.
Bij Germa Cornelissen draait alles om glas en licht.
Zij heeft eerder een gezamenlijke expositie gedaan. Zij is een verzamelaar van mooi glaswerk in alle vormen. Veelal vind zij haar materialen op rommelmarkten en in kringloopwinkels. Haar creatieve talent ligt in het combineren van verschillende glas elementen en daar een kunstwerk van te creëren. Zij heeft planken vol glaswerk, waar steeds weer unieke combinaties van komen
Haar sculpturen veranderen voortdurend van karakter afhankelijk van de lichtval. Wat eerst fragiel lijkt, blijkt tegelijkertijd krachtig en dynamisch
Bij haar speelt licht een bijzondere rol
Licht is niet alleen nodig om een kunstwerk te kunnen bekijken, het kan zelf onderdeel worden van het beeld. Afhankelijk van de plaats, het moment van de dag en de manier waarop de beschouwer naar het werk kijkt, kan de ervaring veranderen.
Dat maakt haar werk beweeglijk zonder dat het daadwerkelijk beweegt. Schaduw, reflectie, transparantie en materiaal kunnen telkens een ander beeld oproepen.
Juist in een galerie als De Molen levert dat een interessant samenspel op. Het historische gebouw en de eigentijdse kunst versterken elkaar en het binnenvallende licht doet daar soms nog een schepje bovenop.
Jan van Luyn: kunst, muziek en poëzie
Jan van Luyn is eveneens geen onbekende meer voor de trouwe bezoekers en lezers. Zijn kunstenaarschap laat zich moeilijk in één hokje plaatsen.
Kunst, muziek en poëzie lopen bij hem door elkaar heen. Zijn levensverhaal kent bovendien de nodige tegenslagen. Fysieke problemen en een langdurige revalidatie dwongen hem zich opnieuw tot zijn mogelijkheden te verhouden. Maar juist daarin bleek ook hoe belangrijk creativiteit kan zijn.
Van Luyn bleef schrijven en creëren. Zijn poëzie en beeldende werk kregen zelfs internationale erkenning. Het maakt hem tot een kunstenaar bij wie het werk niet los gezien kan worden van het leven zelf.
Misschien is dat ook wat de vier exposanten ondanks hun totaal verschillende werkwijzen met elkaar verbindt: kunst als manier om ervaringen om te zetten in iets dat met anderen gedeeld kan worden.
Fred Busch: geen strijd met de steen
Voor mij was Fred Busch de nieuwe kennismaking van deze expositie. En wie voor zijn beelden staat, ontdekt al snel dat er achter de vaak krachtige vormen een veel kwetsbaarder verhaal verborgen zit.
Busch werd in 1965 geboren in Kerkrade en koos aanvankelijk voor een heel andere wereld. Hij studeerde materiaalkunde en bouwde een loopbaan op als ingenieur, onder meer bij Shell, waar hij uiteindelijk als technisch manager werkte.
Tekenen deed hij al jong. Zijn ouders waren eveneens graag bezig met het maken van dingen, maar lange tijd liep zijn creatieve belangstelling naast zijn technische carrière.
Tot kunst steeds meer ruimte opeiste
Sinds 2003 is Busch actief als beeldhouwer. Hij leerde onder anderen bij Felix van Breugel en Jacomien Le Maître en werkt sinds 2023 ook intensief in natuursteen.
Zijn technische achtergrond blijkt daarbij bepaald geen verleden tijd. Integendeel: zijn kennis en fascinatie voor materiaal komen nu in zijn beelden samen met emotie.
„Sommige stenen geven iets meer weerstand dan andere”, vertelt hij met gevoel voor understatement.
Maar hij spreekt liever niet over een gevecht met de steen. Het materiaal mag mede bepalen wat er gebeurt.
Soms zelfs letterlijk
Bij een beeld waaraan hij werkte, bleek in de steen een defect te zitten. Een gedeelte brak af. Wat aanvankelijk een tegenvaller leek, dwong hem opnieuw naar zijn ontwerp te kijken.
Busch noemt zoiets mooi een „schitterend ongeluk”.
Want wat er af is, komt niet terug. Dan moet de kunstenaar reageren op hetgeen de steen hem heeft gegeven – of afgenomen.
Sisyphus krijgt een nieuwe kans
Een belangrijk thema in Buschs huidige werk is het verhaal van Sisyphus, de mythologische figuur die door de goden werd veroordeeld om eeuwig een rotsblok tegen een berg op te duwen, waarna het telkens weer naar beneden rolde.
In Overgave stelt Busch de vraag hoe lang een mens moet blijven proberen voordat accepteren juist een teken van kracht wordt.
Daar tegenover staat Euforia
Busch draait het beroemde verhaal om: wat gebeurt er wanneer Sisyphus zijn steen op een dag omhoogduwt en die – tegen alle verwachtingen in – ineens blijft liggen?
Na eindeloos zwoegen is daar opeens een onbekende toekomst.
Voor Busch verbeeldt Euforia het gevoel dat kan ontstaan wanneer na een lange en zware periode plotseling een nieuw begin mogelijk wordt.
Materiaalkeuze is daarbij essentieel. Wit marmer kan kwetsbaarheid én kracht uitdrukken. Albast kan licht doorlaten. Een donkere steen kan juist zwaarte voelbaar maken. Ruwe en gladde oppervlakken worden bewust tegenover elkaar geplaatst.
Boys don’t cry?
Daarmee komen we bij een diepere laag in zijn kunstenaarschap. Busch zoekt naar de spanning tussen de emoties die mensen vanbinnen ervaren en hetgeen zij daarvan aan de buitenwereld laten zien.
Vooral mannen hebben volgens hem geleerd emoties te verbergen.
Zijn antwoord daarop is even eenvoudig als veelzeggend:
„Boys don’t cry? Ik wel!”
Figuratieve vormen gebruikt hij om emotie herkenbaar te maken; abstractie geeft de beschouwer vervolgens de ruimte er een eigen ervaring in te ontdekken. Het autobiografische wordt zo universeel.
Vier kunstenaars, vier verhalen
Otto Altmann moedigde de bezoekers bij de opening dan ook aan niet alleen naar de kunst te kijken, maar vooral ook met de kunstenaars in gesprek te gaan.
„Achter ieder kunstwerk schuilt een gedachte, een herinnering, een gevoel of een bijzondere waarneming. Kunst nodigt uit om stil te staan, vragen te stellen en soms zelfs anders naar de wereld te kijken.”
En wie tijdens het kijken verliefd wordt op een kunstwerk, kreeg van de voorzitter nog een praktische mededeling mee:
„U boft maar weer, want alle werken zijn gewoon te koop.”
Daarna kon het glas omhoog
Op Elize Roelofse, Germa Cornelissen, Jan van Luyn en Fred Busch. Vier nieuwe gezichten die ieder op hun eigen manier iets toevoegen aan Kunstgroep Wassenaar.
Of, zoals Otto Altmann het verwoordde: op een inspirerende toekomst voor de Kunstgroep Wassenaar. Proost!
Expositie in de Galerie in de Molen van Kunstgroep Wassenaar
Molenplein 10a, 2242 HW Wassenaar
Van 8 augustus t/m 6 september 2026
Vrijdag t/m zondag van 14:00 uur tot 17:00 uur.
Toegang vrij
