Afgelopen woensdag 17 juni hield KBO Wassenaar haar jaarlijkse ledenvergadering. Hoewel op een redelijke opkomst was gehoopt, bleek de werkelijkheid anders. Een van de aanwezigen verwoordde het treffend: โHet is treurig.โ Daarmee doelde zij op het geringe aantal leden dat de moeite had genomen om aanwezig te zijn. Minder dan tien procent van het totale ledenbestand was vertegenwoordigd.
En dat stemt tot nadenken. Waar de jaarvergadering vroeger een drukbezochte bijeenkomst was en de jaarverslagen van secretaris en penningmeester met grote belangstelling werden aangehoord, lijkt de vergadering tegenwoordig vooral een noodzakelijke formaliteit. Natuurlijk heeft dit mede te maken met het afnemende aantal leden. Enkele jaren geleden zat de zaal nog goed vol; nu blijft een groot deel van de leden weg.
Het lijkt erop dat het lidmaatschap van een bond of vereniging voor veel mensen niet meer dezelfde betekenis heeft als vroeger. Nieuwe generaties ouderen voelen zich minder aangetrokken tot een ouderenbond. Het wordt al snel als iets van vroeger gezien, terwijl juist dergelijke verenigingen een belangrijke rol spelen in het onderhouden van sociale contacten. Dat is niet alleen jammer, maar ook zorgelijk.
Na het formele gedeelte volgde gelukkig een veel gezelliger onderdeel van de middag: de gezamenlijke barbecue. De gerechten waren vooraf al enigszins voorgegaard, zodat niemand gevaar liep zich aan de hete kolen te branden, die er dan ook niet waren!. Wel zo veilig. Via een countersysteem konden de aanwezigen zelf hun keuze maken uit een gevarieerd aanbod van smakelijke gerechten. Als afsluiting werd aan tafel een heerlijk nagerecht geserveerd, een variant op de bekende dame blanche.
Wat deze middag opviel, was het ontbreken van live muziek. Dat bleek achteraf juist een voordeel. Hierdoor was er volop gelegenheid om met tafelgenoten in gesprek te gaan. En als je het treft met een gezellige buurvrouw of buurman, vliegt de tijd voorbij. Heb je wat minder geluk, dan schuif je gewoon een stoel op.
Een onverwacht hoogtepunt was de bijdrage van Peter Knijnenburg, die de legende van het Zilveren Medaillon vertelde. Vooral zijn slotwoorden maakten indruk:
“Wat draag jij door de tijd? En wat zal er van jou worden herinnerd?”
Een vraag die nog lang bleef hangen.
Al met al kan worden teruggekeken op een geslaagde middag. Veel dank is daarbij verschuldigd aan de vaste barvrijwilligers van Blauw-Zwart, Rob Barnhoorn en Cees Riem, die opnieuw hun steentje bijdroegen aan het slagen van de bijeenkomst.
Voor herhaling vatbaar? Zeker. Tenminste, zolang KBO Wassenaar nog voldoende leden heeft om dit soort waardevolle middagen te organiseren. Dat blijft de uitdaging voor de komende jaren. Want deze middag bewees opnieuw hoe belangrijk ontmoeting en verbondenheid kan zijn. Juist daarom is de teruglopende belangstelling voor verenigingen als de KBO zo’n zorgelijke ontwikkeling. Want als straks niemand meer lid wil worden, wie organiseert dan nog deze middagen waarop verhalen worden gedeeld, herinneringen worden opgehaald en nieuwe vriendschappen ontstaan? Dat zou pas echt treurig zijn.
