Museum Voorlinden in Wassenaar brengt in de nieuwe tentoonstelling Celebrating the icons of art grote namen uit de kunstgeschiedenis samen met hedendaagse kunstenaars en werken uit de eigen collectie. Van Monet en Miró tot Andy Warhol en Tracey Emin. Niet als losse verzameling topstukken, maar in zalen waarin de kunstwerken steeds een relatie met elkaar aangaan.
Dat begint al bij de entree. Daar hangt I promise to love you, een neonwerk van Tracey Emin. De boodschap oogt romantisch en uitnodigend, maar roept ook een vraag op: kun je eigenlijk wel beloven dat je altijd van iemand zult houden? Even verderop klinkt vanuit een kleine video-installatie in de vloer de stem van een vrouw die schreeuwt en smeekt. Zo krijgt het liefdevolle begin meteen een andere lading.
Oud en nieuw naast elkaar
Die combinatie van verschillende perspectieven loopt door de hele tentoonstelling. In iedere zaal zijn oudere, vaak bekende werken gekoppeld aan hedendaagse kunst en stukken uit de collectie van Voorlinden. Voor de tentoonstelling werkte het museum samen met verschillende musea en andere bruikleengevers. Zo hangt er een Monet uit de collectie van Kunstmuseum Den Haag, die in Voorlinden volop profiteert van het natuurlijke licht.
In dezelfde ruimte spelen water, glas, licht en pigment een belangrijke rol. Glazen sculpturen van Roni Horn lijken van een afstand bijna met water gevuld. De kleuren en vormen van de verschillende kunstwerken sluiten op elkaar aan, hoewel ze uit verschillende tijden en collecties komen.
Een andere zaal draait om het doorbreken van grenzen. Een klein pratend muisje trekt daar de aandacht. Het draagt een eigentijdse bewerking uit van de beroemde speech uit Charlie Chaplins The Great Dictator. Grote woorden komen zo uit de mond van een figuurtje waarvoor de bezoeker juist dichterbij moet komen om goed te luisteren.
Daarnaast hangt een werk van Lucio Fontana. Een snee in het doek is bij hem geen vernieling, maar een opening die de vraag oproept wat zich achter het oppervlak bevindt.
Blikvanger op reis
Een van de grootste blikvangers is een monumentaal mensfiguur dat voor de tentoonstelling na 26 jaar weer op reis ging. Het enorme kunstwerk bestaat uit slechts twee delen. Voor het vervoer naar Wassenaar waren grote transportkisten en een vrachtwagen nodig en moest rekening worden gehouden met de hoogte van tunnels en viaducten.
De kunstenaar kwam zelf naar Voorlinden om te bekijken hoe zijn werk in het kenmerkende daglicht van het museum zou uitkomen. Het beeld is gecombineerd met een metersgroot camouflagewerk van Andy Warhol. Beide werken spelen met het idee van verschuilen. Camouflage moet iets aan het zicht onttrekken, maar door de enorme afmetingen zijn deze werken juist nauwelijks te missen.
Ook op andere plekken ontstaan onverwachte ontmoetingen. Een triptiek van Joan Miró hangt tussen hedendaagse kunst en naast het bekende zwembad van Voorlinden is een schilderij van een zwembad van Luc Tuymans te zien. Het vertrouwde werk krijgt daardoor een nieuwe buurman én een nieuwe context.
Meer dan grote namen
Celebrating the icons of art draait daarmee niet alleen om de bekende namen. De samenstelling nodigt bezoekers uit verbanden te zoeken tussen kunstwerken uit verschillende tijden. Oud en nieuw, groot en klein, beweging en stilstand en licht en donker worden tegenover elkaar gezet.
Een tekst op een van de kunstwerken lijkt goed bij die aanpak te passen: ‘Kan niet, bestaat niet.’ Met werken uit de eigen collectie en bijzondere bruiklenen brengt Voorlinden kunstwerken samen die normaal gesproken niet naast elkaar te zien zijn. Juist die ontmoetingen vormen de rode draad van de tentoonstelling.
