Luister, nou luister dan… dit mag je niemand vertellen.
Maar ik hoorde het een paar maanden geleden al van mijn buurman zélf. Dus niet terwijl ik, uitrustend op een van mijn favoriete bankjes in het dorp, iets opving van een of andere vertrouwenspersoon, nee, gewoon rechtstreeks. Die buurman hoort alles. Z’n vrouw werkt namelijk bij de gemeente. Zij is beter in fluisteren dan in stofzuigen.
En wat ze fluistert? Raadhuis De Paauw gaat voorlopig dicht voor het publiek.Ja, echt waar. Op slot. Renovatie. Restauratie. Politoer op de kozijnen, een nieuwe lik verf, behang kiezen op stand, en dan nog zo’n berg bouwtekeningen waar je een week lang op kunt skiën.
Mooi natuurlijk voor de nieuwe wethouder, die straks kan rondparaderen langs glimmende deuren alsof-ie ze eigenhandig geschuurd heeft. Maar alle verliefde stelletjes zitten mooi in de puree. Want trouwen in De Paauw? Ho maar. Kan voorlopig niet meer.
En dat terwijl onder dat deftige plafond al meer ringen zijn uitgewisseld dan dat ik klompen heb versleten.
En geloof me… dat zijn er heel wat.
Dus… bruidsjurk al gekocht, schoonmoeder al zenuwachtig, fotograaf geboekt, trouwambtenaar gevonden (die met z’n mooiste zinnen) – maar geen raadhuis de Paauw. En dan komt de vraag: “En nou dan?”
Maar gelukkig heeft de gemeente eerder via een selectieprocedure aan bedrijven en eigenaren van locaties in Wassenaar gevraagd hun locaties aan te bieden als tijdelijke trouwzaal voor huwelijken en naturalisatieceremonies.
Nou zeg ik dan: hebben jullie soms zitten dutten in de leunstoel? Want tegenwoordig trouw je gewoon thuis. Ja echt, in je eigen villa. In 2020 kreeg de gemeente daar ineens allemaal verzoeken voor. Thuishuwelijk noemen ze dat. Hartstikke mooi natuurlijk, maar d’r zijn wel wat eisen. Voldoende toiletten, logisch, anders wordt het geen huwelijk maar een doorstroomlocatie, en een geschikte ruimte voor de ambtenaar van de burgerlijke stand. Die moet fatsoenlijk kunnen zitten, hè. Niet tussen de sta-lamp en de designhond. Zeg ik nog: als je een balzaal hebt voor de schoonfamilie, dan moet er toch ook plek zijn voor die ambtenaar? Al is het maar aan de eettafel, naast de fruitschaal. Maar ja… ik heb nooit in een villa gewoond, ik weet niet hoe dat daar gaat.
Van duinen tot dorpskerk
Maar verder zeg ik. Je hóéft in Wassenaar helemaal niet te zoeken. Hier struikel je over de trouwlocaties zoals ik weleens over mijn hond Bikkie struikel. Want als je het mij vraagt, ligt dit dorp bezaaid met trouwlocaties. Mooie, rare, deftige en ronduit knotsgekke.
Neem Kasteel Oud Wassenaar. Zo’n plek waar de bomen nog fluisteren, de grindpaden zich gedragen en je schoenen ineens vanzelf wat netter gaan lopen, zelfs als je Crocs draagt. Als knul sloop ik met mijn vriend Arie (de Witte) door de heg om stiekem te kijken hoe het feestgedruis binnen klonk. Witte handschoenen, krakende vloeren en de geur van boenwas en belangrijkheid. Tegenwoordig staat het er bij alsof het zelf ook niet meer weet wat het wil – monument met keuzestress. Maar voor een bruiloft? Ik zeg doen.
Iets verderop Kasteel de Wittenburg. De leiding is in handen van Ralf Meppelder, iets duurder maar daar krijgen zelfs de hapjes een opleiding in etiquette. En dan het nieuwe van der Valk Hotel op de hoek van de Zijdeweg: keurig, ruim en je kunt je hond tijdelijk even kwijt in de naastgelegen boerderij van de Stichting Nationale Dierenzorg. Wat wil je nog meer?Een buffet met biefstukpuntjes en champagne? Hebben ze.
En dan de Del Court van Krimpen Villa, klinkt al chique op de trouwkaart. Zegt u waarschijnlijk niets maar het staat bekend als het NIAS in Rijksdorp. Zolang er nog geen appartementen staan kun je daar zó een trouwambtenaar neerzetten, en voor mijn part ook een taart met drie etages. En als je echt lef hebt verplaats je de receptie naar het bunkercomplex Rijksdorp. Lekker ondergronds een taartje eten, drankjes en schreeuwen op de muziek van een ingehuurde Disjockey. Je kunt zoveel herrie maken dat zelfs de mollen met oordoppen lopen.
Wat ook heel goed is ‘het Fletcher Boutique Hotel Duinoord’. De naam neemt al een halve pagina op je trouwkaart in, maar het staat wel. Na de plechtigheid met z’n allen een speurtocht in het stukje vrije duin naar de bekende brutale Reinier de Vos. Dat beest is zo tam, dat je er haast ‘goedemorgen’ tegen zegt. Je hoort haar al voordat ze zich laat zien, een aparte ervaring.
Of Huize Ivicke kan ook – als je van romantiek houdt met een snufje “ooit was hier een grafelijk drama”. De krottenkoning als ambtenaar, bosnimfen als bediening. Of in de bunker van Seys-Inquart kan ‘t ook – donkerder wordt het niet. Liefde is soms gebaat bij een tikje duister, heb ik me laten vertellen.
Dan zijn er nog een paar mooie locaties….het Hertenhuisje op de buitenplaats Backershagen. Intiem, statig en met kans op herten die kritisch kijken of het wel een goed huwelijk wordt. Maar die kans is nihil. Als je het slim aanpakt krijg je er van de beheerder mooie verhalen bij. Wat zeker ook niet misstaat op je bruiloftskaart is Theepaviljoen de Horsten – Tudor-gotiek, geplukt uit een Engels prentenboek. Let wel: vroeger een schiethuis dus oppassen en hopen, dat jouw huwelijk niet hetzelfde lot ondergaat.
Aan de andere kant van Wassenaar heb je de Perzische beeldentuin aan het einde van de Oostdorperweg. Accordeonmuziek, Queen of Sheba van Händel op het draaiorgel en misschien Paul Smulders in een koets die rondrijdt door Wassenaar. Als je het durft krijg je er hoorngeschal bij en je schoonmoeder is voor de rest van haar leven onder de indruk.
En aan de overkant staat de Oostdorperhoeve van Oscar Faasse, Ossie voor intimi en voor mij. De meest romantische trouwlocatie van Wassenaar en als Ossie toespraken geeft wordt je huwelijk een middagvullend programma. Helemaal dollend wordt het als hij aanbiedt een schilderij te maken van deze bijzondere trouwdag. Herman Brood is er niets bij!
Maar wellicht spreekt de oude Haven bij Rooie Cor tot de verbeelding. Elroi Visser regelt de gezelligheid én hij heeft zelfs een live band. “Het kleine café aan de Haven” kan hier eindeloos worden ingezet. Heb je een grote aanhang dan zet hij gewoon een overkapping neer tegen het standbeeld van de sjouwer aan. Tenslotte is een huwelijk ‘ook een beetje sjouwen’.
Dan de Dorpskerk. Daar zijn generaties Wassenaarders gedoopt, getrouwd en begraven. Wel uitkijken dat de ambtenaar niet struikelt over de zerken, dat zie je anders zo raar terug op de trouwvideo. En tenslotte kan er ook op de trouwkaart komen te staan: bij de Baron op de Katwijkseweg, daar kan ook het ja-woord worden gegeven. Diner uit de volkstuinen erachter, duurzaam avant la lettre.
En dan is er nog midden in het dorp bar ’t Ruime Sop. Officiële trouwlocatie. Aan de oprijlaan wordt je al verwelkomd met versierde bogen, er is een complete tuin en terras buiten. Maar je kan ook met z’n tweeën binnenkomen in een kano.
Het grote trouwcircus in aantocht
Maar luister goed… Wassenaar kan nóg gekker. Het grote trouwcircus tussen 2026 tot 2028 komt eraan, let op mijn woorden. Trouwen kan dan werkelijk overal. In het Geesbert van Barneveltpark aan de Hofcampweg. Daar staat dan een rollerskate-kantine, met uitzicht op de baan. Er is rondom kunstgras. In de kantine is van alles te verkrijgen zoals een balletje gehakt na afloop. En ook leuk: Met z’n allen de baan op en af.
In dit rijtje misstaat niet het Zwembad de Sterrenbad. Iedereen in badjas en dan een bommetje in het diepe na de geloften.
Strandpaviljoen Sport? Op het kleinschalige familiestrand kan het huwelijk worden ingezegend door Piet Piraat bijgestaan door de zelfverzekerde stuurvrouw van Sport ‘Stien Struis’ en daarna met z’n allen golven op zee.
Bij de Jumbo, tussen het vak yoghurt en de knakworsten – daar wordt de liefde pas echt getest. Of bij het stoplicht op de N44. Dat ding staat toch altijd op rood, dus tijd zat voor de geloften en een kus.
En dan heb je nog de Berkheistraat, in de open lucht. Zet een paar kramen neer (de ogen in de grond liggen er al), baklava, taart en snacks van de Dönercar en je schoonmoeder vergeet die dag nóóit meer. Voor de gemeente die graag “representatief en sfeervol” roept zeg ik: wat is er representatiever dan een hooiberg bij de Horsten? Met een paar schapen op de achtergrond en een schaap die de ringen brengt. Een accordeonist erbij die Engelbewaarder speelt (voor een slordige € 14.000,- komt de zanger van het lied het zelf zingen) en je hebt meer romantiek dan driehonderd jaar adel in De Paauw. En wil je tenslotte een bloemetje uitsparen ga dan naar de Bosrand.
Tot 2028: Liefde zonder marmer
Denk nou niet dat het alleen maar kolder is, want De Paauw gaat echt flink op de schop. Het hele spul wordt leeggehaald: stoelen, schilderijen, bestek, koffiekopjes – alles eruit. Ben wel benieuwd of de net genoemde inventaris aangevuld met de vazen, potten, antiek etc. nog terugkomt of dat binnenkort de Stille Kracht van Wassenaar aan de Rijksstraatweg uitpuilt van de goederen.
Kortom er komt geen schnabbel-verfje maar een serieuze restauratie én renovatie. En tijd werd het ook. Hoe mooi die buitenkant ook is, binnen was het soms behelpen. Trap op, gang door, deur die kraakt als in een spookhuis, en een lift? Vergeet het maar. Dat wordt straks anders. Raadszaal recht vooruit, trouwzaal links, wethouders beneden, ambtenaren boven, en een horecahoekje voor koffie en appeltaart voor het bruidspaar. Er komt zelfs een fietsenstalling mét oplaadpunten, zodat tante Sjaan haar Koga niet meer tegen het zandsteen hoeft te parkeren.
En luister goed… ik hoorde fluisteren dat ze nu al bezig zijn met het behang voor de nieuwe trouwzaal. Geen bloemen, geen streepjes – iets dat zachtjes fluistert: “ja, ik wil.” Subtiel, maar toch een tikje chic. En dan een lift in het hart van het gebouw, zodat zelfs ome Frans met nieuwe heup veilig omhoog kan.
Dus laat De Paauw maar even slapen. Laat de liefde uitwijken. Laat Wassenaar ontdekken dat trouwen niet alleen marmer en status is, maar ook gras, zand, zee en een beetje eigenwijsheid. Want een feeërieke bruiloft zit niet in goudrandjes, maar in licht tussen de bomen en een briesje dat net op het juiste moment langs waait.
En als in 2028 het lintje wordt doorgeknipt door de dan wethouder van financiën, Henri Hendrickx, sta ik daar. Met Bikkie. In mijn zondagse kiel. En dan zeg ik tegen Kaatje: “Kijk, dát is nou politiek waar je wat van merkt.” En geloof me: wie tussen 2026 en 2028 trouwt, heeft later wat te vertellen. Zelfs als ze het maar één keer doen… tenzij het mislukt, het huwelijk wel te verstaan.
Sam Babbel
